როგორ მოვიპოვოთ სულიერი სიმშვიდე?

“როდესაც მრისხანებაში ჩავარდები, მოიგონე სიმშვიდე ქრისტესი…”

“მშვიდობა ყველასათვის სასურველია, მაგრამ მისი მიღწევა იოლი არ არის. ჩვენს გარშემოც და ჩვენს სულშიც მშვიდობა რომ სუფევდეს, მშვიდობისმოყვარე გული უნდა გვქონდეს,” – უწმიდესი და უნეტარესი ილია II.

ვისაც სურს, ღმერთს მიემსგავსოს, დაე, იგი მშვიდი და წყნარი იყოს, რამდენადაც ეს შესაძლებელია ადამიანისთვის და დიდსულოვნად გადაიტანოს, როდესაც სხვები აწყენინებენ. “გიყუარდეთ მტერნი თქუენნი”, – ამბობს უფალი, – “და აკურთხევდით მაწყევართა თქუენთა და კეთილსა უყოფდით მოძულეთა თქუენთა და ულოცევდით მათ, რომელნი გმძლავრობენ თქუენ და გდევნიდენ თქუენ. რაითა იყუნეთ თქუენ შვილნი მამისა თქუენისა ზეცათაჲსა; რამეთუ მზე მისი აღმოვალს ბოროტთა ზედა და კეთილთა და წჳმს მართალთა ზედა და ცრუთა” (მათე 5, 44-45; ლუკა 6, 27-28).

მრავალი სათნოებაა ქრისტიანისთვის დამახასიათებელი, მაგრამ ყველაზე მეტად სიმშვიდე, რადგან მხოლოდ ამით გაბრწყინებულთ უწოდებს ქრისტე ღვთის მიმბაძველთ. რამეთუ თავად ჩვენს მეუფესაც, მაცხოვარს , – იყო რა შეურაცხყოფილი, იწვნია რა დარტყმები, იქნა რა მილურსმული და ჯვარცმული, – მშვიდად გადაჰქონდა სიშმაგე იუდეველებისა.

მას ჰქონდა ძალა, დაესაჯა უკეთურნი, თუმცა ეს არ გააკეთა, საკუთარი ძალა იმაში აჩვენა, რომ მიწისძვრით შეარყია მიწა, აღადგინა მკვდრები, დააბნელა მზე და დღე ღამედ გარდააქცია, თავისი სიმშვიდე და კაცთმოყვარება იმითაც დაგვანახა, რომ არავის მიუზღო უკეთურთაგანს, რათა ყველას სცოდნოდა, ვინც კი დანაშაულებრივი ხელი აღმართა მეუფეზე, რომ ადვილად შეეძლო, გაშმაგებულნი დაესაჯა მას, ვინც ადვილად შეძრა მიწა და მეყსეულად დააბნელა მზე, მაგრამ რამდენადაც მშვიდი იყო, მშვიდად გადაჰქონდა სიცოფე უკეთურებისა. და არათუ მხოლოდ მშვიდად გადაჰქონდა ყოველივე ჯვარმცმელთა და მაგინებელთაგან, არამედ მამასაც ევედრებოდა, ზეციური ისრები არ დაეშინა მათთვის.

მაშ ასე, როდესაც შენ მძიმესა და აუტანელ შეურაცხყოფას დაგატეხენ და რისხვასა და მძვინვარებაში ჩავარდები, მოიგონე მაშინ სიმშვიდე ქრისტესი და მაშინვე შენც მშვიდი და წყნარი შეიქმნები. არა მარტო შენ მიიღებ უდიდეს სარგებლობას სიმშვიდისაგან, არამედ შენს მტერსაც მოუტან და ასწავლი, კეთილი იყოს, რამეთუ, როდესაც ის დაინახავს, რომ შენ მშვიდად გადაგაქვს უკიდურესი შეურაცხყოფა და თავს იკავებ განრისხებისაგან, უმალ ისიც მორჩილი და კეთილი გახდება, მიატოვებს მრისხანებას, სურვილი გაუჩნდება, შენი სიმშვიდის მომბაძავი გახდეს.

მას, ვინც მშვიდია, მაცხოვარი ქვეყნის დამკვიდრებას ჰპირდება.

როგორ შეიძლება, რომ მშვიდმა ადამიანმა, რომელიც სწორედ თავისი მშვიდი ბუნების გამო აღმატებასა და უფლებებს არ ეძიებს, დაიმკვიდროს ქვეყანა? ჩვენ ვიცით, რომ ეს აღთქმა ხშირად სრულდება. მშვიდი და წყნარი იყო დავით წინასწარმეტყველი და არც ფირობდა სხვა რამ ღირსება, გარდა მწყემსობისა, მიეღო, მაგრამ ღმერთმა იგი სამეფო ტახტზე აღამაღლა. მშვიდნი და გულით მდაბალნი იყვნენ პირველი საუკუნეების ქრისტიანები, უსჯულოთაგან დევნილებსა და წამებულებს არც სადგომი ჰქონდათ და არც საზრდო, მაგრამ შევხედოთ, ვინ დაიმკვიდრა ქვეყანა, სად არიან მათი მდევნელები მაშინ, როცა, რაც ქვეყნად განათლება, ძლიერება თუ წარმატებაა, ყოველი ქრისტიანობის ხელშია?! აი, კიდევ ერთი მაგალითი ღმრთის სიტყვის აღსრულებისა.

სულს საზრდოობა და უფლის სიტყვით დაპურება უნდა. უწინარეს ახალი აღთქმისა და დავითნის კითხვაში უნდა გაიწვრთნათ, რა დროსაც გონება ნათლდება და ღვთიური მადლით ივსება. გარდა ამისა, წმიდა წერილის კითხვისას ადამიანის სულში სითბო იღვრება, რომელიც განმარტოებისას სინანულს გგვრის. ამ დროს ადამიანი სითბოთი აღივსება და მასზე გულისა და გონების დამატკბობელი ზეციური მადლი გადმოდის. პირველ ყოვლისა, ეს შენთვის უნდა გაკეთო, რათა სულიერი სიმშვიდე მოიპოვო, როგორც მეფსალმუნემ გვასწავლა: “მშვიდობაი მრავალ არს მათ თანა, რომელთა უყვარს სჯული შენი”…

“უნდა ეცადოთ, შეინარჩუნოთ სიმშვიდე. გახსოვდეთ დავითის სიტყვები: “მოიხსენე, უფალო, დავით და ყოველი სიმშვიდე მისი”. გულსა და გონებაში სიმშვიდე უნდა სუფევდეს და თქვენ იქნებით ბედნიერი.”
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი უწმიდესი და უნეტარესი ილია II.

ქეთი ჭელიძე